Is Technology making us its slave ?

People depend on technology and technological inventions for their day-to-day works, and major works as well. Our lives have been enhanced in diverse set of ways due to technical advancements. Some even argue that 'Modern-day peoples have become mere slaves of technology'. In my opinion, this statement is only partially true.

के मानसिकता रातारात परिवर्तन हुने कुरा हो ?

हालै सम्पन्न १८ औँ सार्क सम्मेलनका लागि काठमाण्डौ भव्य रुपमा सिँगारिएको सर्वविदितै छ । झट्ट सबैले देख्ने, याद गर्ने परिवर्तन चाँहि तीनकुने—माइतिघर सडकखण्डमा बनाइएको ग्रीनबेल्ट (सडक छुट्याउन बिरुवा, दुवो, फूल आदि रोपिएको लामो संरचना) नै थियो । सडकवत्ती, थपिएका पिच, घटेको लोडसेडिङ पनि आम जनताले अनुभव गर्न पाए सार्क अवधिभर ।
अहिलेको चर्चा के हो भने त्यो ग्रीनबेल्टको संरक्षण गर्न सकिएला वा नसकिएला । सडकको सौन्दर्य दीर्घकालसम्म टिक्ला वा नटिक्ला ? प्रारम्भिक संकेतहरु उति सकारात्मक देखिएका छैनन, केहि दिन यताका घटनाहरु अनि समाचारहरु हेर्दा÷पढ्दा । थुप्रै पैदलयात्रुहरुले तिनै ग्रीनबेल्टमा कुल्चेर सडक पार गरेको पक्कै सुखद समाचार होइन । भर्खरै रोपिएका फूलका विरुवाहरु पैदलयात्रुको मिचाइमा परेर मर्न थालेका छन । फेसबुक, ट्विटर जस्ता सामाजिक संजालहरुमा त्यस्ता व्याक्तिहरुको फोटो सार्वजनिक गर्ने प्रचलन समेत बढिरहेको छ । ट्राफिक प्रहरिले जथाभावी बाटो काट्ने, विरुवा कुल्चने, दुवो विगार्ने मानिसहरुलाई समातेर फेरि त्यस्तो नगर्ने शर्तमा र कतिलाइ त २०० रुपैयाँ जरिवाना समेत तिराएर छोडिरहेको छ । त्यस्तै सार्क सम्मेलनस्थल राष्ट्रिय सभागृह अगाडि राखिएको फूलका गमला फुटाइएको छ । त्रिचन्द« र रत्नराज्य क्याम्पसका विद्यार्थीहरुको झगडा विचमा पर्न पुगे ती गमला ।
गल्ती के पैदलयात्रुको मात्र हो त ? के उनीहरुले रहर लागेर वा विरुवा बिगार्ने उद्देश्य राखेर नै त्यसो गरेका होलान त ?

घाँडो घरयात्रा

१२ कक्षाको परिक्षा सकिएपछि म काठमाण्डौ जाने भएँ । इटहरी कटेर पश्चिम नगएको मान्छे एकैपटक काठमाण्डौ जान अलिकति डर, अलिकति उत्साह, अनि अलिकति काउकुति सबै लागेको थियो । ं२ नै काठमाण्डौमा पढ्ने भनेको थिएँ मैले । तर बा, दाइहरु मान्नुभएन । ‘ं२ जहाँ पढे नि हुन्छ, ब्याचलर काठमाण्डौमा पढ्नु’ भन्नुभयो ।
बाले टिकट ल्याइदिनुभयो, शायद असार महिनाको कुनै दिन थियो त्यो । सीता यातायात, बेलुकी ४ बजे बस स्टेण्ड पुग्नुपर्ने । टिकट हात लाग्ना साथै खुशी, डर, कौतुहुलता, दुख आदि भावनाहरुले घेरा हाले । आमाले “सामान प्याक गर्नुपर्दैन कान्छा ?” भनेपछि झस्किएँ । २, ४ जोर लुगा, १ किलो घिउ यस्तै कुरा प्याक गरियो । आमा बस स्टेण्डसम्म छाड्न आउनुभो । बी साइडको ४ नंबरको सिट थियो । दुधेबाट अर्को यात्रु चढ्यो मेरो सँगैको सिटमा । युवा नै थियो, गफिन थाल्यौँ ।